Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Ένα blog διαφορετικό απο τα άλλα...


Χθές γύρισα απο ένα ταξίδι σε μια χώρα του εξωτερικού με ανάμικτα αισθήματα. Ήταν η πρώτη φορά που αντίκριζα απο ψηλά το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος και η προσγείωση συνάδει με την ψυχολογική μου διάθεση. Η όλη διαδικασία της προσγείωσης, ήταν και μια κατάπτωση της δικής μου διάθεσης η οποία συνεχίστηκε σήμερα με την ανάγνωση των νέων σχετικά με ομοφοβικές επιθέσεις και ενός post στο blogkaimetatiegine.wordpress.com .

Ανακάλυψα αυτό το blog  τυχαία κι απο τότε παρακολουθώ κάθε ανάρτηση του μέσω e-mail, άλλοτε σχολιάζοντας κι άλλοτε με «βουβό πόνο». Πρόκειται για μια σελίδα στην οποία παιδιά και νέοι, διηγούνται άλλοτε την προσωπική τους ιστορία του Coming Out, δηλαδή τη γνωστοποίηση στην οικογένεια και στο κοντινό τους περιβάλλον της ομοφυλοφιλία τους, άλλοτε την ψυχολογική κατάσταση την οποίαν βιώνουν λόγω της Ελληνικής πραγματικότητας, την αναζήτηση της σεξουαλικής τους ταυτότητας καθώς και τα προβλήματα τους ως διεμφυλικά  νέα άτομα. Πρόκειται για ιστορίες παιδιών, νομίζω πως λόγω ηλικίας, μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο, ηλικίας 16-24 ετών, που ζουν στο σήμερα, στην Ελλάδα του 2012. Που θα μπορούσαν να είναι το ξαδελφάκι, ο αδελφός, το παιδί, το γειτονόπουλο, το ανηψάκι όλων σας κι όμως να μην έχετε καμιά ιδέα για το τι νοιώθουν, τι αισθάνονται, πόσο φοβούνται μα πάνω απο όλα πόσο πονούν.

Σε κάθε ιστορία ανακαλύπτω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου, άλλοτε μικρό κι άλλοτε μεγάλο. Ανήκω στη γενιά εκείνων των ομοφυλόφιλων της Ελλάδας, που βρίσκονταν στο μεταίχμιο των αλλαγών. Με γονείς που είχαν καλύτερη μόρφωση απο τους δικούς τους γονείς. Με δυνατότητα και ευκαιρίες για σπουδές και ταξίδια στο εξωτερικό. Με παιδικά παιχνίδια στις αλάνες και με ένα σάλτο περάσαμε την  κόψη της τεχνολογικής ανάπτυξης, αλλά και με μνήμες μιας άλλης εποχής, σα κολώνια σε κάποιο παλιό μαντήλι. Και φτάνω στο σήμερα, στο προσκέφαλο των τριάντα πέντε ετών, να βγαίνω που και που στα φωταγωγημένα gay μαγαζιά, θυμούμενος τη σκοτείνια των σοκακιών που βρίσκονταν εκείνα της δικής μου εποχής πριν δεκαπέντε χρόνια, νοιώθωντας παλαίμαχος απο τη κοσμοσυρροή των εικοσάριδων, που διασκεδάζουν εκκωφαντικά κι απροκάλυπτα, όμως με ένα χαμόγελο πως Ναι, άλλαξαν οι εποχές. Οι ομοφυλόφυλοι μπορούν να είναι ελεύθεροι και ισότιμοι. Όμως γελάστηκα.

Μόλις εχθές γευμάτιζα με κατοίκους μιας άλλης χώρας, που με ρωτούσαν γιατί δεν υιοθετώ ένα παιδί, γνωρίζοντας πως είμαι single και gay, κάτι το οποίο δεν τους προξενούσε καμία απολύτως θυμειδία, ενώ απέναντι στα δικά μου επιχειρήματα, μου απαριθμούσαν ένα σωρό φίλους που γνώριζαν, που έκαναν κάτι τέτοιο, σα να μου λέγανε στην Ελλάδα, για τον τάδε και τη δείνα που έκαναν κάτι στο μαλλί τους. Και διαβάζω πάλι σήμερα, για ομοφοβικές επιθέσεις στον Κεραμεικό, και για ένα παιδί που βρήκε «διαφυγή», απο το καταπιεστικό περιβάλλον του σπιτιού, σε μια πόλη ως φοιτητής, όμως φοβάται να έρχεται στο σπίτι. Για γονείς που τοποθετούν κοριό και παραβιάζουν το προσωπικό απόρρητο, χάρη σε ντετέκτιβ, προκειμένου να μάθουν εάν το παιδί τους «ξεστράτησε», με ύποπτες ως προς την ομοφυλοφιλία, παρέες. Για μάνα, πατέρα, που δεν μιλάνε στα παιδιά τους, διακόπτοντας σχέσεις, εκβιάζοντας κι άλλοτε βιοπραγώντας, επειδή τους είπαν ότι είναι ομοφυλόφυλοι. Για δυστυχισμένα παιδιά, που νιώθουν εγκλωβισμένα στο σώμα τους, λόγω ενός γονότυπου και για τη σκέψη της αυτοχειρίας, να περνά απο το νου τους κάθε τόσο και λιγάκι, λόγω αυτών που βιώνουν, σε μια ηλικία που θα έπρεπε απλά να κάνουν αφελή όνειρα για το μέλλον. Καταστάσεις και συναισθήματα οικεία, που με πάνε είκοσι χρόνια πίσω, στο σήμερα, που είχα την αφέλεια να θεωρήσω πως ξεπεράστηκαν.

Θυμήθηκα την έκφραση του πατέρα μου, μαζί με το ξύλο που έφαγα όταν έμαθαν πως είμαι ομοφυλόφιλος. Θυμήθηκα το φτύσιμο στα μούτρα απο την μάνα μου για τον ίδιο λόγο. Θυμήθηκα τον ψυχολόγο στον οποίον με πήγαιναν, προκειμένου να θεραπευτώ. Θυμήθηκα τις φορές που έψαχνα τρόπους να πεθάνω ανώδυνα, γιατί δεν άντεχα άλλο πόνο, ασχέτως εαν ήταν στην ψυχή μου. Τις ενοχές που ένιωθα, όταν το σώμα μου ξυπνούσε, την κατάθλιψη μου, την απόπειρα αυτοκτονίας μου, το συναίσθημα της κατωτερότητας, του μιάσματος και της ασημαντότητας που μου προκαλούσαν τα λόγια των γονέων μου, γεμάτα ειρωνία, απογοήτευση, αποτροπή κι απέχθεια. Όπως τις προσπάθειες που έκανα προκειμένου να ικανοποιήσω όλες τις απαιτήσεις τους, ώστε να γίνω ένας αποδεκτός γιός, ένα παιδί που θα ένιωθε ότι οι γονείς του το αγαπούσαν και ζήλευα τους φίλους μου για τις σχέσεις που είχαν με τους δικούς τους γονείς. Ο πόνος της σπαστικής κολίτιδας και του έλκους στομάχου που απέκτησα τότε, με επισκέπτεται ακόμα, μαζί με κάποια ταραγμένα όνειρα, απο την εποχή της μοναξιάς και της εγκατάλειψης.

Νοιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά, καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και ψάχνω να βρω καταφύγιο σε κάποια εργασία, γιατί δεν έχω οικογένεια για να τα γιορτάσω. Οι γονείς μου με απέρριψαν κι εγώ απέρριψα εκείνους, προκειμένου να επιβιώσω. Προκειμένου να είμαι ο Εαυτός μου. Προκειμένου να έχω την πολυτέλεια να νοιώσω κάποιες στιγμές ευτυχίας, γιατί η Ευτυχία είναι απλά στιγμές, χωρίς να νοιώθω ντροπή, φόβο, μίσος, αποστροφή κι ενοχή. Για να είμαι απλά ο Ben κι αυτό απαιτεί τίμημα. Έναν φόρο αίματος της καρδιάς κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο. Για τους γονείς μου, είμαι νεκρός. Για μένα είναι εκείνοι νεκροί. Δίχως κηδείες, δίχως μνημόσυνα. Όμως ένα ερώτημα τριβελίζει το νου μου, παρά τις πανοπλίες που έχω φορτώσει την ύπαρξη μου: Γιατί πρέπει να είναι έτσι;

Δεν τρέφω μίσος για τους γονείς μου, όπως διαπίστωσα πως ούτε εκείνα τα παιδιά που διάβασα, τρέφουν. Εκείνα ακόμα τρέφουν μονάχα ελπίδα. Ελπίδα πως θα τους αποδεχτούν, θα τους αγαπήσουν, θα τους αγκαλιάσουν οι γονείς τους, όπως την πρώτη στιγμή της γέννησης τους. Άγνωστε πατέρα, άγνωστη μάνα, το θυμάσαι εκείνο το συναίσθημα; Γιατί ο γιός σου, η κόρη σου, το παιδί σου, το θυμάται καθημερινά, κάθε στιγμή, κάθε βράδυ, κάθε πρωϊ και απλά, τους λείπει. Κλαίνε σιωπηρά, νοσταλγώντας εκείνο το χάδι που τους έδινες, τις νύχτες με πυρετό και τώρα απλά πονούν, για κάτι που δεν είναι φταίξιμο κανενός. Θυμίσου Μάνα, Πατέρα, πως: “Τα παιδιά όσο είναι μικρά μας αγαπούν κι όσο μεγαλώνουν μας κρίνουν και καμιά φορά μας συγχωρούν.” Θυμίσου το, πριν η ελπίδα στην καρδιάς τους γίνει λεπίδα και το χέρι που  το κράτησε ουσιαστικά είναι το δικό σου.

Θα παρακαλέσω όλους όσους με διαβάζουν, όσοι κι αν είναι, να επισκεφτούν αυτό το blog. Δείτε το σα ένα blogoπαιχνίδι. Να γράψουν ένα σχόλιο, σε κάποιο απο τα post αυτών των παιδιών, ακόμα και να εμπλουτίσετε την ειδική κατηγορία  Straight Stories”, το οποίο έχει λιγοστά post απο straight που δεν έχουν θέμα με την ομοφυλοφιλία. Δώστε ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ενθάρρυνσης, συμπαράστασης, εσείς που έχετε βγει απο το ημίψηλο καπέλο, γιατί κάθε ένα απο αυτά, μπορεί να είναι ο γιος σας, η κόρη σας, ο αδελφός, ο φίλος, μα πάνω απο όλα, είναι ο συνΑνθρωπός σας.



                           http://kaimetatiegine.wordpress.com

22 σχόλια:

  1. Διάβασα σχεδόν όλες τις ιστορίες και πίστεψέ με, έφριξα. Έφριξα ασύστολα, όπως είχα φρίξει με τα όσα είχες καταθέσει εσύ και ξανακαταθέτεις. Ρε συ Ben, τι μπορώ εγώ να πω σε σένα και στα παιδιά αυτά τη στιγμή που οι γονείς μου και τ αδέρφια μου με αγκάλιασαν και με αγάπησαν ακόμα περισσότερο όταν έμαθαν την αλήθεια; Τι μπορώ να πω; Στενοχωριέμαι αφάνταστα που συμβαίνουν αυτά κι εκεί που νόμιζα πως είναι πια σπάνια αντιλαμβάνομαι το αντίθετο. Γιατί τόση κακία για κάτι που στο κάτω κάτω ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ; Για κάτι που είναι αναγκαιότητα; Μόνο θυμό και στενοχώρια μου προκαλούν αυτές οι ιστορίες, και μια θλίψη βαθιά - αν και δεν έχω χορέψει αυτό το χορό, αν και οι δικοί μου άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν πρώτα απ όλα για την ευτυχία μου... Γαμώτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε μένα δεν χρειάζεται να πεις τίποτα Tremens μου. Όλα όσα λέμε στα ποστ μας είναι αρκετά. Εκείνα τα παιδιά όμως, νομίζω πως χρειάζονται απλά να νοιώσουν πως δεν είναι μόνοι. Πως αύριο θα είναι καλύτερα. Πως η ζωή κάποια στιγμή αλλάζει και πως δεν είναι όλοι έτσι. Το γεγονός ότι εσύ είσαι τώρα ευτυχισμένος, για ένα παιδί, μπορεί να είναι το πρότυπο, η ελπίδα πως κι εκείνος κάποια στιγμή, θα είναι σε μια θέση σα τη δική σου.
      Φιλιά Πολλά

      Διαγραφή
  2. δεν μπορώ να καταλάβω τι νιώθουν αυτοί οι γονείς; τι είδους αγάπη είχαν για τα παιδιά τους και πως εξαφανίζεται στο λεπτό ,μόνο για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις...δε θέλω να λέω μεγάλα λόγια ,αλλά δεν μου έχει περασει ποτέ απο το μυαλό ν'αντιδράσω έτσι...
    και να ήθελα δεν θα με αφήσουν όσα περιγράφεις πως νιώθεις εσύ!!!!!!!
    καληνύχτα Ben!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι γονείς, πάντα επιθυμούν το καλό των παιδιών τους. Μόνο που το "καλό" που πιστεύουν εκείνοι, συχνά για διάφορους λόγους, δεν συνάδουν με εκείνα που θέλουν τα ίδια τα παιδιά και δυστυχώς, δεν τα επιτρέπουν ποτέ να μεγαλώσουν.
      Δεν είμαι γονέας Νάσια και δεν ξέρω εαν μου επιτρέπεται να μιλήσω για αυτό, αλλά πιστεύω πως κάθε φορά που κάποιος γονέας τείνει να απορρίψει το παιδί του, για οποιονδήποτε λόγο, ας θυμηθεί, τι ένιωσε τη στιγμή της γέννησης του ή τη στιγμή που εγκρίθηκε η υιοθεσία του.

      Διαγραφή
  3. φοβερο μπλογκ φοβερο...κανεις δεν πρεπει να φοβαται να ζει οπως αυτος/αυτη θελει!!! η ζωη μας ειναι δικη μας, και οσο δεν προσβαλλουμε τον διπλα μας, εμεις επιλεγουμε πως θα τη ζησουμε...Ben σε σε γνωριζω προσωπικα αλλα στο εχω πει στο παλι σου το μπλογκ στην Αθενς καποια στιγμη...εχεις μεγαλυτερα αρχιδια και στεκεσαι σαν αντρας περισσοτερο απο πολλους αλλους που το παιζουν straight!!

    Lonely

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ και μακάρι να τα λέγαμε πιο συχνά, όπως στην Athens.

      Διαγραφή
  4. Θυμήθηκα, διαβαζοντάς σε, τον παιδικό φίλο που εκδηλώθηκε ανακαλύπτοντας gays που ζούσαν φυσιολογικά και τους θαυμάζαμε στο δικό μου οικογενειακό περιβάλλον, με συνέπεια να τον σπάσει στο ξύλο ο αδελφός κι ύστερα να τον πάρει στη Συγγρού να κράξουν τραβεστί..
    Θυμήθηκα άλλο φίλο με κατάθλιψη που αυτοκτόνησε αμέσως μετά την πρώτη του σεξουαλική επαφή με άνδρα..
    Και όλα αυτά συνεχίζονται ως σήμερα σε μια χώρα που πηγαίνει όπισθεν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

    Καλά που υπάρχουν έστω κάποιοι χώροι να καταγράφονται αυτες οι ιστορίες για να παίρνουν λίγη δύναμη τα παιδιά αλλά και (ευσεβείς πόθοι, το ξερω) μήπως και τις διαβάσουν κάποιοι γονείς και συγγενείς και καταλάβουν..

    Τρομακτικά πράγματα Ben, άδικοι πόνοι τριτοκοσμικών δραμάτων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η "φωνή", μπορεί να προκαλέσσει οχλαγωγία. Είναι όμως πολύ καλύτερη απο τη σιωπή. Ακόμα κι αν ένας γονέας διαβάσει και έστω μπορεί να καταλάβει πως τα παιδιά πονάνε, τότε ένα παιδί μπορεί να νοιώσει ευτυχισμένο. Κι αυτός ήταν ο σκοπός που ξεκίνησα το blogging. Όχι τόσο για τους gay, αλλά για τους straight, για κάποιον γονέα, να "καταλάβει", πως δεν είμαστε τέρατα, αλλά Άνθρωποι όπως όλοι οι υπόλοιποι, με σκέψεις, απόψεις, φόβους κι ελπίδες, απλά με άλλο σεξουαλικό προσανατολισμό.
      Κι όπως λες, άδικος τόσος πόνος.

      Διαγραφή
  5. Ναι το είδα το μπλόγκ.. πραγματικά είναι συγκινητικό..
    Γιατί δεν βάζεις την ιστορία σου και εσύ εκεί; ε;
    Ο πατέρας μου πέθανε πριν να μάθει, η μάνα μου δεν θα μάθει ακόμη.. ίσως και να ξέρει μέσα της..
    Δεν ξέρω.. Τα αδέρφια μου, άλλα 3 αγόρια.. αν το μάθουν δεν ξέρω..
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ιστορία μου έχει μπει σε άλλα μέσα. Εκεί είναι ο χώρος τον παιδιών και απλά προσπαθώ να σχολιάσω, με μια ενθάρρυνση.
      Μπορώ να καταλάβω τι νοιώθεις Ηφαιστίωνα και δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Είναι κάτι τόσο προσωπικό το εαν θα κάνει κάποιος coming out, απλά εύχομαι τα καλύτερα.

      Διαγραφή
  6. τι να πω? καλη δυναμη στα παιδια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μακάρι το συγκεκριμένο μπλογκ να έχει συνέχεια και διάρκεια στο χρόνο και να μην αποδειχτεί πυροτέχνημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To blog αυτό εξαρτάται απο τον καθένα που θέλει να μοιραστεί την εμπειρία και τα συναισθήματά του, τα οποία είναι ως επι το πλείστον αρνητικά.
      Εγώ εύχομαι να μην έχει διάρκεια, γιατί δεν θα έχει καμία χρησιμότητα πια, επειδή ΟΛΟΙ θα μπορούν να είναι ο ΕΑΥΤΟΣ τους κι ευτυχισμένοι, οπότε όλα όσα περιγράφονται να εκλείψουν.

      Διαγραφή
    2. Αυτό δυστυχώς δεν θα γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη. Και για να γίνει χρειάζεται σοβαρή δουλειά και συνέπεια από όσους κάνουν τη σχετική προσπάθεια.

      Διαγραφή
  8. Διάβασα μερικές ιστορίες των παιδιών. Όσο διάβαζα τόσο ένας κόμπος ανέβαινε στο λαιμό... Δεν ξέρω πώς θα αντιμετώπιζα ανάλογες καταστάσεις. Coming out μόνο στα αδέλφια μου και σε ένα φίλο έχω κάνει. Τον πατέρα μου τον έχασα νωρίς και στη μητέρα μου δεν έχω πει τίποτα, αν και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι γνωρίζει για τη σχέση μου με τον άνθρωπο που είμαι μαζί τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Πάντως θέλει κότσια μια τέτοια πράξη ακόμη κι αν σήμερα τα πράγματα είναι θεωρητικά καλύτερα απ' ότι όταν ήμουν στην ηλικία αυτών των παιδιών.
    Ένα μεγάλο μπράβο που πρότεινες τη συγκεκριμένη σελίδα από το blog σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια λέξη αλλάζει ένα ολόκληρο νόημα. "Θεωρητικά", είναι καλύτερα. Όμως η πραγματικότητα, οι μαρτυρίες, η καθημερινότητα υποδηλώνουν πως δεν άλλαξαν οι καταστάσεις. Το γεγονός της πληθώρας gay μαγαζιών, δεν οφείλεται στην απελευθέρωση, αλλά στο κέρδος. Οι προβολή των ίδιων των gay είναι ένα marketing που εξυπηρετεί σκοπούς. Η μονη διαφορά, είναι ότι υπάρχουν κάπως περισσότεροι που θα δεχτούν τον άλλον σα "φίλο", αν και ποτέ σε μια πραγματική φιλία, δεν στεκόταν εμπόδιο η ομοφυλοφιλία.

      Διαγραφή
  9. Μεγαλώνω τους γιούς μου λέγοντάς τους να έχουν ανοιχτό μυαλό κι ορίζοντες. Ίσως γι' αυτό (πριν χρόνια) ο στενόμυαλος πατέρας τους τους απομάκρυνε από κοντά μου...
    Λυπάμαι για τον κόσμο που ζούμε.
    Λυπάμαι για τη χώρα μου που ενώ θέλουμε να πάει μπροστά την κρατάμε με τις αρχαίες ιδέες μας πίσω...

    Θα επισκεφθώ αμέσως το μπλόγκ που προτείνεις. Και θα είμαι εκεί για όλους, σα να είναι δικά μου παιδιά.

    Όσο για τις γιορτές... Στο Βόλο, σε μας εδώ, θα έχεις πάντα ένα σπίτι. Σε περιμένουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ EVA για την προσφορά.
      Μου αρκούν αυτά που είπες, πως θα είσαι σα μάνα για εκείνα τα παιδιά.
      Να 'σαι πάντα καλά και να ΧΑΙΡΕΣΑΙ τα παιδιά σου!

      Διαγραφή
  10. γιατί, άραγε, νιώθουμε (αν νιώθουμε) την ανάγκη να αποκαλύψουμε στους οικείους μας τις μύχιες επιθυμίες μας; Αυτή η ανάγκη του coming-out, πόσο αναγκαία είναι;
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To να είσαι ομοφυλόφιλος, ζώντας σε ένα περιβάλλον και μια κοινωνία που δεν σου επιτρέπει να είσαι ο Εαυτός σου, δεν έχει να κάνει με κάποια επιθυμία Ξενικέ.
      Ούτε η σεξουαλική "ταυτότητα", είναι επιθυμία. Είναι μέρος της ύπαρξης ενός ανθρώπου που επηρρεάζει και καθορίζει τις σχέσεις του ατόμου στην κοινωνικότητά του.
      Οπότε το "coming out", έγινε ανάγκη, επειδή το προνόμιο να είσαι ο Εαυτός σου, δεν ανήκει σε όλους, για προφανείς και γνωστούς λόγους.

      Αν ζούσες σε έναν πλανήτη, όπου έπρεπε να είσαι μέσα σε ένα σκάφανδρο, να αναπνέεις απο μια μπουκάλα παροχής οξυγόνου και να μην μπορείς να νοιώσεις την προσωπική διανθρώπινη επαφή, π.χ. ένα άγγιγμα, δίχως την επαφή των γαντιών του σκάφανδρου που πρέπει να φοράς, προκειμένου να επιβιώσεις στις συνθήκες του πλανήτη εκείνου, πως θα σου φαινόταν?

      Θα ήταν επιθυμία ή ανάγκη να μπορείς να ζεις και να αναπνέεις ελεύθερα, όπως κάνεις αυτη τη στιγμή?

      Διαγραφή
  11. Ενοιωσα αποστροφή για τους "γονείς" που αντέχουν να πληγώνουν τα παιδιά τους...
    Γονιός είναι ένας τίτλος κατά την γνώμη μου που ΚΕΡΔΊΖΕΤΑΙ!
    Θέλει ουσιαστική αγάπη και ανιδιοτελή!
    Δεν αγαπάμε τα παιδιά μας όταν εκπληρώνουν τα δικά μας όνειρα!
    Με εξοργίζει αυτός ο εγωισμός!
    Σιγά κε (Μήτσο) μη και σου θιγεί η ..αξιοπρέπεια!!!

    Οσο πάει και φουντώνω!
    Αγκαλιές υπάρχουν πολλές!
    Ο μικρότερος γιος μου είναι στην ηλικία σου!

    Πολλά πολλά φιλιά...από μια "μάνα"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Αντιγόνη.
      Μακάρι στην Ελλάδα, να υπήρχαν περισσότεροι γονείς με δικές σου αντιλήψεις. Ίσως η νέα γενιά...σε 30 χρόνια, να έχουν ευτυχέστερα παιδιά.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...