Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Σημειώσεις ενός Αυτόχειρα


Την άλλη εβδομάδα, έχω τα γενέθλια μου. Ολοκληρώνω άλλο ένα χρόνο σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτή τη Ζωή. Για άλλον έναν χρόνο, περπάτησα, ονειρεύτηκα, γέλασα, έκλαψα, δούλεψα, διασκέδασα, Έζησα, όπως κάνουν όλοι. Έχω όμως δυο γενέθλια το χρόνο. Στα πρώτα, συμπληρώνω άλλο ένα βιολογικό χρόνο. Στα δεύτερα, τα ουσιαστικά χρόνια της ύπαρξης μου, που φέτος έγιναν είκοσι.

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει, απο τότε που επιχείρησα να γίνω αυτόχειρας. Και θα το είχα καταφέρει εάν η Ζωή για άλλη μια φορά δεν με ειρωνευόταν. «Θα ζήσεις.», μου ‘πε. «Θα ζήσεις, μέχρι τότε που δεν θα θες να πεθάνεις.», ήταν η «Κατάρα» της. Έτσι το ένιωθα όταν τελικά επιβίωσα. Κι επιβίωσα, για να περάσω κι άλλες μέρες μέσα στην κατάθλιψη. Για να ζήσω την χλεύη του σχολείου, την αποδοκιμασία του κόσμου, της κοινωνίας, των γονιών μου, γιατί απλά ήμουν «διαφορετικός». Πάντα ήξερα ότι ήμουν διαφορετικός, απο τότε που άρχισα να έχω συνείδηση του κόσμου. Νομίζω πως τότε άρχισαν να έχουν και οι γύρω μου αυτή την επίγνωση κι άρχισαν να με αντιμετωπίζουν ως «διαφορετικό». Αργότερα έμαθα πως αυτό το «διαφορετικό» έχει πολλά όνοματα. Λέγεται ανώμαλος, ομοφυλόφιλος, πούστης, αδελφή, συκιά κι άλλα πολλά που είχα την ευκαιρία να ακούσω όταν απευθύνονταν σε μένα, όταν μιλούσαν για μένα, όταν αναφέρονταν για μένα.

Είναι δύσκολο να είσαι διαφορετικός στην εφηβεία. Να ξέρεις ότι είσαι διαφορετικός. Να ξέρουν οι άλλοι ότι είσαι διαφορετικός. Και πάνω απο όλα να σε αντιμετωπίζουν σα διαφορετικό, απλά γιατί σε εκείνη την περίοδο προσπαθείς να ενταχτείς κι εσύ, σε αυτό που μελλοντικά θα λέγεται κοινωνία. Καταλαβαίνεις όμως πως δεν πρόκειται ποτέ να ενταχθείς σε αυτήν. Παίρνεις μια πρόγευση, απο το σχολείο, απο την καθημερινότητα σου με το άλλοθι ακόμα του «παιδιού», όμως ξέρεις πως δεν είσαι παιδί. Είσαι ο μελλοντικός ενήλικας, το αυριανό περιθώριο της κοινωνίας στην οποία θα κληθείς να ζήσεις, αλλά ποτέ δεν θα ανήκεις σε αυτήν. Κι η γεύση που παίρνεις, είναι γεμάτη πίκρα. Τότε είναι πιο δυνατή η αίσθηση, γιατί είναι πρωτόγνωρη. Το σώμα σου, η ψυχή σου, ο εγκέφαλος σου, δεν έχει μνήμες απο αυτήν για να σε προφυλάξει. Το σοκ είναι μεγάλο. Αργότερα, μπορεί να γίνει οικεία. Έχεις αποκτήσει τη γνώση, ξέρεις τι σε περιμένει, το συνηθίζεις, έχεις εμπειρία. Τότε όμως δεν είχες τίποτα. Μονάχα μια βιασμένη αθωότητα κι μια μεγάλη απορία: Γιατί;, όμως η απάντηση σκοντάφτει απλά στο «διαφορετικός».

Κάποιοι είναι τυχεροί και καμουφλάρουν αυτή την διαφορετικότητα. Ζούνε ντυμένοι με προβειά, ανάμεσα στους άλλους, γιατί καταλαβαίνουν απο ένστικτο, πως είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν, να γίνουν αποδεκτοί στο προοίμιο κι έπειτα στο κυρίως έργο της τραγωδίας που ακολουθεί. Κάποιοι όμως δεν είναι τόσο «έξυπνοι» ή «τυχεροί» και βιώνουν απο νωρίς στο πετσί τους, τις συνέπειες του να είσαι «διαφορετικός». Τι κρίμα που δεν υπάρχει πια ο Καϊάδας. Θα γλίτωναν μια ώρα αρχύτερα αντί να περάσουν μια θηλιά στο λαιμό τους, να χαράξουν τις φλέβες τους, να καταπιούν δηλητήριο ή φάρμακα, να πέσουν απο κάποιο κτίριο, δεκαπέντε χρόνια περίπου μετά τη γέννηση τους, όπως έκανε πριν λίγες μέρες ο Αντρέας στην γειτονική Ιταλία.

Ο Αντρέας ήταν δεκαπέντε χρονών. Ένα παιδί «διαφορετικό» απο τα άλλα. Ντυνόταν «εκκεντρικά», όπως χαρακτήριζαν το ντύσιμό του. Του άρεσε το ροζ χρώμα και πήγαινε στο σχολείο φορώντας αυτά που ήθελε. Έβαφε τα νύχια του, θηλυπρέπιζε, θα έλεγε κανείς. Είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που κραύγαζαν την διαφορετικότητα του, σα άλλον Αντρέα της δεκαετίας του ’80 που γυρνούσε στους δρόμους της Αθήνας φωνάζοντας «Φτεράαα! Φτεράααα πουλάω!» και που τόσο διασκέδαζε τους άλλους, επιβεβαιώνοντας συνειδητά και υποσυνείδητα τον ανδρισμό και την «μη- ανωμαλία» των υπόλοιπων. Τώρα όμως, χάρη στην τεχνολογία υπάρχουν και τα κοινωνικά δίκτυα ηλεκτρονικής διασύνδεσης, βάζοντας το λιθαράκι τους στη διεύρυνση του κραξίματος, ξεπερνώντας τον “περιορισμένο” χώρο του σχολείου. Φτιάχνοντας λοιπόν κάποιοι επιτήδειοι ένα προφίλ, ανέβαζαν παραποιημένες φωτογραφίες του Αντρέα, προκειμένου να γίνει χλεύη σε ακόμα περισσότερο κόσμο. Και συμμετείχαν αφείδωλα πολλοί. Σχολιάζοντας, βρίζοντας, κοροϊδεύοντας.

Όμως όταν είσαι δεκαπέντε, έχεις δυο επιλογές. Ή πιστεύεις όλα αυτά τα οποία σου καταλογίζουν πως είσαι, ένα βδέλυγμα ή απλά το παλεύεις όσο μπορείς, όσο αντέχεις, αν αντέχεις. Και τα δυο όμως οδηγούν σε απλές σκέψεις. Ποιος ο λόγος να ζήσεις, εφόσον δεν αξίζεις να ζήσεις; Ποιος ο λόγος να ζήσεις, αφού δεν αντέχεις να περάσεις άλλη μια μέρα, όμοια με την άλλη, γεμάτη πόνο, ντροπή, φόβο, ξεφτίλα; Τι αξία έχει η ζωή σου τότε; Τι αξία έχεις εσύ; Καμία! Στο επιβεβαιώνουν καθημερινά οι άλλοι. Ο περίγυρος σου. Οι “φίλοι” σου. Οι καθηγητές σου. Οι συμμαθητές σου. Οι γονείς σου. Η οικογένεια σου. Και τέλος Εσύ!

Ο Αντρέας πέρασε μια θηλιά στο λαιμό του και κρεμάστηκε μπροστά στον μικρό του αδελφό. Ίσως ήθελε να του πει: Κοίτα μην γίνεις σαν εμένα, γιατί έτσι θα καταλήξεις. Ίσως ήθελε έναν μάρτυρα για το δικό του τέλος. Ίσως γιατί ήθελε να βλέπει ένα οικείο πρόσωπο, ανεξάρτητα απο τη σχέση που μπορεί να είχαν, όταν η ζωή θα έφευγε βασανιστικά απο μέσα του, καθώς ο πόνος της ασφυξίας σου ξεσκίζει τα σωθικά για 40 δευτερόλεπτα μέχρι ενάμιση λεπτό. Τόσο διαρκεί η πορεία προς το θάνατο με αυτό τον τρόπο. Κι ο χρόνος μοιάζει να σταματά, παρατείνοντας το μαρτύριο, την αγωνία του θανάτου, με τις χίλιες δυο σκέψεις να περνούν απο το μυαλό και την ψυχή σου. Φόβος, θλίψη, μετάνοια, πόνος. Η μια εικόνα διαδέχεται την άλλη με αστραπιαίες ταχύτητες, όμως η στιγμή της λύτρωσης αργεί να έρθει. Ένα… Δυο…Τρια…, παγώνουν τα νανοδεύτερα, ενώ γίνεσαι ένα ανθρώπινο εκκρεμές  στο ρολόι του πόνου. Κι έπειτα, ξαφνικά όλα μαυρίζουν.

Ο θάνατος του Αντρέα κοινοποιήθηκε. Ήταν το τελευταίο πράγμα που έκαναν οι γονείς του. Δεν το αποσιώπησαν. Δεν είπαν πως αρρώστησε. Αλλά πως αυτοκτόνησε, γιατί δεν άντεχε άλλο την συμπεριφορά του κόσμου στο πρόσωπο του, λόγω της διαφορετικότητας του. Ίσως γιατί ένιωσαν ενοχές, που δεν μπόρεσε  να γιορτάσει άλλο ένα χρόνο τα γενέθλια του. Ίσως γιατί αισθάνονται υπεύθυνοι, που εκείνος έθεσε τέρμα στη ζωή του, λόγω όσων έκαναν ή δεν έκαναν. Ίσως να είναι, ίσως και να μην είναι. Ο Αντρέας όμως πέθανε. Ένα παιδί δεκαπέντε χρονών έφυγε απο την ζωή. Αυτοκτόνησε δια απαγχωνισμού. Ένα παιδί δεκαπέντε χρονών, που το μόνο που υποχρεούται να κάνει είναι να γελά, να διασκεδάζει και να κάνει αφελή όνειρα για το μέλλον.

Πορεία έκαναν στη μνήμη του ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στην ομοφοβία και το bulling. Το γεγονός αυτό θα απασχολήσει τα Μ.Μ.Ε. για κάποιο διάστημα. Η πολιτική θα θορυβηθεί. Θα γίνει το θέμα της επικαιρότητας και υλικό στις κοινωνικές συναθροίσεις. Κι έπειτα σιωπή. Σιωπή. Σιωπή. Σιωπή. Μέχρι που κάποιος άλλος Αντρέας θα θέσει τέρμα στη ζωή του, για να επανεκκινηθεί το θέμα απο την αρχή, όπως έγινε πριν τον Αντρέα δεκάδες φορές, όμως για πόσο; Πόσα παιδιά πρέπει να πεθάνουν ακόμα, απο τα οποία πολλά άδοξα κι «ανώνυμα», γιατί η ντροπή της οικογένειας, δεν επιτρέπει τη δημοσιοποίηση. Ντροπή, όχι για την αυτοκτονία, αλλά για το λόγο αυτής. Επειδή το παιδί τους, είναι «διαφορετικό». «Καλύτερα να πέθαινες, παρά να είσαι Πούστης.», αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου. Είναι βαριά η ταμπέλα του Πούστη, τόσο που ακόμα κι ως ταφόπλακα, δεν την σηκώνει το χώμα.

Στη Γαλλία, χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι απέναντι στο νόμο που πάει να περάσει ο νέος της πρωθυπουργός, το οποίο αναγνωρίζει το δικαίωμα του γάμου, για τα άτομα του ίδιου φύλου. Κι όλα αυτά υποκινούμενα απο την ίδια την Εκκλησία. Στην καρδιά του καθολικισμού, ένα παιδί αυτοκτόνησε, επειδή ήταν διαφορετικό απο τα «χρηστά ήθη». (Αναρωτιέμαι που θα τον θάψουν.) Στην Ελλάδα μια θεατρική παράσταση «κατέβηκε» με φαιδρότητα, με τη συμμετοχή της εκκλησίας και της πολιτικής. Οι επιθέσεις κατά των ομοφυλόφιλων και κάθε έναν διαφορετικό πληθαίνουν ενώ παράλληλα  «λόγος» πολύς γίνεται περί ισότητας κι αποδοχής. Πόσο διαφέρουν όμως τα λόγια απο την πράξη. Γιατί πρέπει να χρειαζόμαστε «μάρτυρες» για την αφύπνιση της συνείδησης μας, μέχρι εκείνη να ξαναπέσει σε λήθαργο;

Σκόπευα φέτος, να μην γιορτάσω τα γενέθλια μου. Να μην κάνω τίποτα. Λόγω οικονομικής δυσχέρειας, λόγω κακής διάθεσης, όμως ο Αντρέας μου υπενθύμισε πως έζησα άλλα είκοσι χρόνια. Είκοσι χρόνια με χαρές, λύπες, λάθη, δάκρυα, γέλια κι όνειρα. Δικά μου. ΚαταΔικά Μου. Κι άξιζε, όπως θα αξίζουν και  τα επόμενα, όπως κι αν έρθουν. Για αυτό, το επόμενο Σάββατο θα τα Γιορτάσω μαζί Σας. Θα ανοίξω το σπίτι μου και θα Γιορτάσω για όλους εκείνους και μαζί   με εκίνους, που δεν το βάζουν κάτω, για οποιονδήποτε λόγο. Για οποιονδήποτε αποδέχεται την διαφορετικότητα, σε κάθε της μορφή. Για εκείνους που δεν χρειάζονται αφύπνιση της συνείδησης τους. Για εκείνους, που σκέφτονται να περάσουν μια θηλιά στο λαιμό, να καταλάβουν πως δεν είναι μόνοι. Για μένα, που κάποτε ήθελα να θέσω τέρμα στη δική μου ζωή γιατί είμαι «διαφορετικός», όμως τώρα δεν θέλω να «αλλάξω».

Όσοι λοιπόν ανήκετε στις παραπάνω κατηγορίες, είστε ευπρόσδεκτοι, μόνοι σας ή με παρέα. Ας φέρει ο καθένας ότι θέλει. Ένα αναψυκτικό, ένα φαγητό, ένα κρασί, μα πάνω απο όλα καλή διάθεση κι αποδοχή, για την διαφορετικότητα του άλλου. Γιατί στην τελική, είμαστε όλοι διαφορετικοί, όμως κατά βάση ολότελα ίδιοι.



Επικοινωνήστε στο e-mail: provisb@hotmail.com αναγράφοντας το όνομα και το τηλέφωνο σας για να πληροφορηθείτε σχετικά με τις λεπτομέρειες. 

16 σχόλια:

  1. Συνταρακτικό κείμενο.

    Ben χαίρομαι που επέζησες

    και με τιμά η πρόταση (ανήκω στις παραπάνω κατηγορίες).

    Λυπάμαι που είμαι μακριά
    μα αν τύχει να είμαισ την Αθήνα
    θέλω πολύ να σου ευχηθώ κι από κοντά
    Χρόνια Πολλά κι ευτυχισμένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Eίναι τραγικό το συμβάν αυτό,αλλά τραγικότερο είναι ότι υπάρχουν όλοι αυτοί που κρίνουν τον άνθρωπο βάση των επιλογών του.Αυτό δεν θα το καταλάβω ποτέ.Είναι καθαρά ΔΙΚΗ ΤΟΥ επιλογή,εκείνους ΤΙ τους ενοχλεί?Δεν κάνει κάτι σε εκείνους,δεν ενοχλεί εκείνους,δεν εξαρτάται από εκείνους...ΕΛΕΟΣ!Και τί θα πεί διαφορετικότητα?Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός από τον άλλο...κανείς δεν είναι ίδιος.Όλοι μας είμαστε διαφορετικοί αν το πάμε έτσι.Άει σιχτιρ πιά με τις ταμπέλες τους και τη συνήθειά τους να κρίνουν.Να κοιτάνε το σπίτι τους και τα δικά τους.
    Όσο για σένα,χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ και που πλέον δεν θέλεις να αλλάξεις.Να μην κολλάς σε λόγια των γύρω σου και να είσαι αυτός που είσαι.Μόνο έτσι καταλαβαίνεις ποιοί αξίζει να είναι δίπλα σου και ποιοί όχι.Γιατί αυτοί που το αξίζουν,σε δέχονται ΑΚΡΙΒΩΣ για αυτό που είσαι!Και δεν αξίζει να δώσεις τέλος σε αυτό που λέγεται ζωή,επειδή είσαι ο εαυτός σου!Να το χαίρεσαι αυτό.Σε όποιον αρέσεις...για τους άλλους μπορείς,απλά δε γουστάρεις...φιλάρες και χρόνια πολλάααααα...ότι ποθείς μέσα από την ψυχή μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι πως συχνά για να είσαι ο Εαυτός σου, έχει τίμημα. Άλλοτε μικρό κι άλλοτε μεγάλο. Εξαρτάται απο τον καθένα αν είναι διαθετειμένος να το πληρώσει. Εγώ το πλήρωσα και το πληρώνω καθημερινά, αλλά το ερώτημα παραμάνει. Γιατί πρέπει να είναι έτσι?

      Διαγραφή
  3. Χαίρομαι που γράφτηκα και σε διαβάζω!
    Φεύγω συγκλονισμένη από την κατάθεση ψυχής σου!
    Δεν μένω Αθήνα αλλά από μακριά θα πιω ένα ποτήρι στη υγειά σου , στα είκοσι χρόνια σου , τα ουσιαστικά!
    Να'σαι πάντα καλά και χ α ρ ο ύ μ ε ν ο ς (gay!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Ίρις. Εγώ το δρόμο μου τον βρήκα, απλά λυπάμαι που υπάρχουν παιδιά σα τον Αντρέα.

      Διαγραφή
  4. Συγκινήθηκα, καλά να περάσετε στα γενέθλια και χρόνια πολλά εκ των προτέρων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγκλονιστικό κείμενο! Με συγκίνησε βαθύτατα καθώς και εγώ πριν περίπου έναν χρόνο προσπάθησα να τελειώσω την κόλαση που ζούσα.Ευτυχώς ή δυστυχώς σώθηκα. Μάλλον ευτυχώς γιατί μπορεί τα δύσκολα τότε να άρχισαν αλλά αυτή την φόρα είχα φίλους δίπλα μου.Καταλαβαίνω παιδιά σαν τον Αντρέα που δεν αντέχουν το μαρτύριο που ζουν επειδή απλά γεννήθηκαν λίγο διαφορετικοί και για αυτό έχουν πάνω τους την ταμπέλα του πούστη, της αδερφής κλπ κλπ....Χρόνια σου πολλά κυρίως για τα δεύτερα γενέθλια σου γιατί θεωρώ ότι αυτά έχουν μεγαλύτερη ούσια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που δεν πέτυχε. Η Ζωή, είναι ωραία, απλά όλα εξαρτώνται απο το πρίσμα που την βλέπουμε.
      Όσον αφορά την κατάσταση που βιώνεις. Υπομονή! Τα πράγματα θα φτιάξουν. Το βασικό είναι ότι έχεις Φίλους κι αυτό είναι πολύ βασικό. Στηρίξου σε αυτούς όταν έχεις ανάγκη, αλλά πάνω απο όλα στηρίξου στον Εαυτό σου.
      Χάρηκα.

      Διαγραφή
  6. Η διαφορετικότητα είναι βαρύ φορτίο, αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Προσωπικά, επειδή είμαι φύσει αισιόδοξος αρνούμαι να παραιτηθώ από τα θέλω μου. Δεν ξέρω αν μπορώ να αγωνιστώ για να αλλάξω τον κόσμο, δεν ξέρω αν έχω το σθένος (μάλλον δεν το έχω), αλλά κοιτώ όσο μπορώ να διαμορφώνω τον χώρο δίπλα μου. Ακόμα κι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται, ίσως γιατί κι εγώ είμαι αρκετά κλασομπανιέρας. Χαίρομαι για το ότι έχεις δύο γενέθλια. Σαφώς δεν με χαροποιεί ότι ο Αντρέας δεν είχε την ίδια ευκαιρία.

    υ.γ. Για την πρόσκληση δεν υπόσχομαι, μιας και η περίοδος που διανύω (θα έχεις καταλάβει από το Blog) είναι λίγο άστατη και αβέβαιη για καθορισμό προγράμματος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Χώρος μας είναι μια αρχή. Εύχομαι ότι καλύτερο όσον αφορά αυτό...

      Διαγραφή
  7. Αγόρι μου γλυκό, για άλλη μια φορά ,ε συγκλόνισες. Συγκλόνισες εμένα που τα πράγματα σε αυτό τον τομέα μου ήρθαν έηυκολα, τα χουμε ξαναπεί, πλήρης αποδοχή από συγγενικό και φιλικό περιβάλλον. Δεν έχω ζήσει ούτε στο ελάχιστο κάτι παρόμοιο και μου φαίνεται ως ένα απίστευτα μεγάλο φορτίο όλο αυτό.

    Λυπάμαι για τα παιδιά που χάνονται καθημερινά, για τα παιδιά που αναγκάζονται να "αλλάξουν" και να ζήσουν μια δυστυχισμένη ζωή, μια ζωή χωρίς έρωτα άρα και χωρίς ουσία, για τα παιδιά που ζούν τη χλέυη και την κακία του κόσμου μας. Και πολύ φοβάμαι ότι ο ρατσισμός της διαφορετικότητας δεν θ αλλάξει ποτέ...

    ΥΓ Για λόγους ταξιδιού (έρωτος - ξέρεις) δεν θα μπορέσω να είμαι κοντά σου στα γενέθλιά σου αν και θα το ήθελα πολύ. Σε φιλώ γλυκά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Να περάσεις Όμορφα! Κι δώστου ένα σβουριχτό φιλί απο μένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αν και καθυστερημένα χρονια πολλά να είσαι πάντα καλά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. απιθανος! ανατριχιασα τοσο στο κειμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...