Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

Στις Χαρές σας!


«Δεν με ενδιαφέρει να παντρευτώ.», μου είπε μια φίλη σε μια συζήτηση μας και μια άλλη μου είπε: «Ένα παιδί θέλω να κάνω αλλά δεν με ενδιαφέρει να παντρευτώ.», απογοητεύοντας τις μητέρες τους που θέλουν να δουν τις κόρες τους ντυμένη Νυφούλα, σιχτιρίζοντας τις χαμένες ώρες των bed time stories για τις πριγκήπισσες και τον όμορφο πρίγκηπα με το λευκό άλογο, που έλεγαν στα κοριτσόπουλα τους πριν τον ύπνο. Οι άντρες απο την άλλη, το θέμα του γάμου το βλέπουν «χαλαρά». Ούτε τους καίει, ούτε τους αφήνει τελείως αδιάφορους. Μπορεί να προκύψει, λόγω μιας ξαφνικής εγκυμοσύνης, μπορεί να τολμήσουν να κάνουν ΤΗΝ πρόταση στην εκλεκτή της καρδιάς τους, ναι υπάρχουν ακόμα τέτοιοι ή απλά να έχουν μια μακροχρόνια σχέση και να περνάνε καλά, δίχως τις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις. Όλα καλά λοιπόν. Είμαστε όλοι ελεύθεροι να κάνουμε επιλογές στη Ζωή μας και να «Ζήσουμε εμείς καλά κι εκείνοι καλύτερα.» Είμαστε όμως;

Μεγαλώνοντας σε μια κατακερματισμένη οικογένεια, δίχως παιδικά βιώματα της λεγόμενης οικογενειακής θαλπωρής, ονειρευόμουν όταν ήμουν μικρός, πως όταν μεγαλώσω θα αποκτήσω μια ΔΙΚΗ μου ευτυχισμένη οικογένεια. Θα παντρευόμουν, θα είχα δυο παιδιά και θα φρόντιζα για αυτά, για να μην τους λείψει ποτέ τίποτα. Όλα όσα εγώ στερήθηκα, θα φρόντιζα να μην τα στερηθούν τα δικά μου παιδιά, παλεύοντας για την ΤΕΛΕΙΑ οικογένεια. Αργότερα, όταν συνειδητοποίησα ότι την κούναγα την αχλαδιά, το όνειρο παρέμεινε, αλλά με την τροποποίηση, ότι αντί για γυναίκα, θα ήμουν με έναν άντρα με όλο το υπόλοιπο πακέτο ακέραιο, βασισμένο σε σενάριο Χολυγουντιανής παραγωγής. Μετά ήρθε το τέλος του ρομαντισμού και ο θάνατος της αθωότητας κι απέρριψα κάθε σκέψη περί γάμου κι οικογένειας. Βλέπετε, όταν απλά ΔΕΝ ελπίζεις σε κάτι, ΔΕΝ σε ταλανίζει κιόλας.

Έκανα σχέσεις, απλά για να περνάω καλά κι όταν σταματούσα να περνάω καλά, απλά το διαλούσα. Έκανα άπειρα one night stand με έναν, δυο, τρεις κι ούτω καθεξής και κάθε γνωριμία που έκανα απλά είχε ως απότερο σκοπό το “να περνάω καλά”. Ζωή χαρισάμενη θα μου πείτε, ελεύθερος, δίχως τα κοινωνικά καθωσπρέπει, δίχως τον βραχνά του ότι “Πρέπει” να παντρευτώ, να κάνω οικογένεια, να “ολοκληρωθώ”, που τόσο ταλανίζουν όλους Εσάς. Πριν όμως μακαρίσετε την τύχη μου, λάβετε υπόψη μια ειδοποιός διαφορά: Εσείς έχετε επιλογή. Εγώ έχω μονόδρομο.

Φοράω στον παράμεσο του αριστερού μου χεριού δυο ασημένια δαχτυλίδια τύπου “βέρας”, αγορασμένα πριν χρόνια απο κάποιον πλανόδιο, Πριν τον θάνατο του ρομαντισμού. Ονειρευόμουν, (ονειρεύομαι ακόμα;) ότι κάποια μέρα θα γνώριζα κάποιον Άνθρωπο που θα γινόταν ο Σύντροφος μου και θα του έδινα τη δεύτερη βέρα, ως σύμβολο της δικής μας ένωσης. Μιας σχέσης, ουσιαστικής μεν αλλά δίχως καμία κατοχύρωση. Βλέπετε, ο γάμος για πολλούς, είναι μια κοινωνική-οικογενειακή πίεση, όμως δεν παύει να είναι η κατοχύρωση κάποιων ανθρώπινων δικαιωμάτων μεταξύ δυο ανθρώπων και της ίδιας της κοινωνίας-πολιτείας απέναντι τους.

Προσωπικά μιλώντας, ζω μόνος δίχως κάποια οικογένεια ή κάποιον συγγενή. Στα εικοσιτρία μου έκανα μια ασφάλεια ζωής, με πληρεξούσιο ώστε σε περίπτωση θανάτου κάποιος να αναλάβει την κηδεία μου με τα χρήματα της ασφάλειας, προκειμένου να μην κηδευτώ δημοσία δαπάνη στον Κόκκινο Μύλο. Κάθε φορά που χρειάζεται να νοσηλευτώ, κάνω μια υπεύθυνη δήλωση ότι σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, να μην μείνω “στην πρίζα”. Βέβαια κανένας ιατρός στην Ελλάδα δεν μπορεί να το λάβει αυτό υπόψη για αυτό και είμαι δωρητής οργάνων, δίνοντας ένα δέλεαρ, προκειμένου να μην μείνω “στο φυτώριο”. Παράξενες και μακάβριες σκέψεις θα σκεφτείτε, είναι όμως μη ρεαλιστικές κι ουτοπικές;

Βλέπετε ακόμα και στην περίπτωση που είμαι τόσο τυχερός στη Ζωή και γνωρίσω κάποιον Άνθρωπο-Σύντροφο, εκείνος δεν θα μπορεί να λάβει καμία θέση, ούτε να προβεί σε καμία ενέργεια. Δεν έχει δικαίωμα να ενημερωθεί για την κατάσταση της υγείας μου, ούτε να λάβει κάποια απόφαση για αυτήν. Σε περίπτωση που κάποιος απο τους δυο μας πεθάνει, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε οικονομικά ο ένας τον άλλον, ούτε έχουμε δικαίωμα κληροδότησης, καθώς παρά την όποια ουσιαστική σχέση μπορεί να έχουμε μεταξύ μας, θα είμαστε απλά δυο αδελφές που συγκατοικούν. Σε περίπτωση που ένας απο τους δυο μας μείνει άνεργος, δεν μπορούμε να βάλουμε ο ένας τον άλλον στην Κοινωνική του ασφάλεια, ως προστατευόμενο μέλος. Δεν μπορούμε να κάνουμε κοινή φορολογική δήλωση, “απολαμβάνοντας” τις όποιες φορολογικές ελαφρύνσεις, ούτε μπορούμε να αποκτήσουμε κοινή περιουσία. Το σπίτι με τον λευκό φράχτη, είναι ένα ουτοπικό όνειρο, όπως και το όνειρο να υιοθετήσουμε ένα παιδί.

Θα μου πείτε, σιγά το πρόβλημα, μπορούμε να αποκτήσουμε μέσω παρένθετης μητέρας, όπως έκανε ο Ricky Martin γίνοντας το πρότυπο των Αμερικανών ομοφυλόφιλων και της υπόλοιπης οικουμένης. Βέβαια τα έξοδα για κάτι τέτοιο δεν υπολογίζονται, τα οποία ακόμα κι αν προσπεραστούν υπάρχει το θέμα του γονεϊκού δικαιώματος, διότι αναγνωρίζεται ως γονέας μονάχα εκείνος που έδωσε το σπέρμα. Το παιδί μας, θα θεωρείται πως έχει ΕΝΑΝ γονέα. Μονάχα ΕΝΑΣ μπορεί να ενημερώνεται για την κατάσταση της υγείας του στο νοσοκομείο. Μονάχα ΕΝΑΣ μπορεί να λαμβάνει τον έλεγχο και να ενημερώνεται για την πρόοδο του στο σχολείο. Μονάχα ΕΝΑΣ μπορεί να διεκπεραιώνει τα όποια νομικά θέματα προκύψουν. Και σε περίπτωση που πεθάνει αυτός ο ΕΝΑΣ, το παιδί θα καταλήξει σε κάποιο ίδρυμα ή θα αναλάβει την κηδεμονία κάποιος συγγενής του αποθανόντα, καθώς ο άλλος, είναι απλά ένα ΤΙΠΟΤΑ. Κι όλα αυτά, παρά τις όποιες αντιξοότητες του να μεγαλώνουν δυο πούστηδες ένα παιδί και το παιδί να μεγαλώνει με δυο πούστηδες «γονείς».

Τα σκεφτόμαι κατά καιρούς όλα αυτά και κυρίως τις τελευταίες μέρες. Ίσως φταίει το γεγονός ότι παρακολουθώ μια ξενόγλωσση σειρά με ήρωες ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων σε μια ξένη χώρα, όπου έχουν το νομικό δικαίωμα του γάμου και της γονεϊκότητας, γιατί ΥΠΑΡΧΟΥΝ κάποιες χώρες όπου επιτρέπεται και με κάνουν να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο της πολιτικής μετανάστευσης στα τριάντα πέντε μου. Όμως το πρωϊ που ξύπνησα, διάβασα ένα post της EVA με τον τίτλο “Για την ώρα…την Καλή! (τι πρέπει να γνωρίζετε)” και διαπίστωσα πως τίποτα απο όσα έγραφε δεν με αφορούσε. Δεν πρόκειται για μομφή απέναντι της, αντιθέτως πιστεύω πως έχουμε κοινά σημεία αναφοράς ως προς τον τρόπο σκέψης και μου αρέσει να την “διαβάζω”. Όμως ΤΙΠΟΤΑ απο όσα διάβασα ΔΕΝ με αφορούσε. Ούτε η διαδικασία για την άδεια, ούτε η αγορά της βέρας, ούτε το Δημαρχείο, ούτε το διαζευκτήριο, ούτε οι μάρτυρες, ούτε ΤΙΠΟΤΑ!  Πολλοί απο εσάς θα μου πείτε, ότι ούτε εσάς σας αφορά, έχοντας ΕΠΙΛΕΞΕΙ να μην νυμφευτείτε, έτσι δεν είναι Ζουζούνα; Η διαφορά όμως είναι ότι εσείς, ΕΧΕΤΕ επιλογή, ενώ εγώ όχι. Και λοιπόν; Χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί, που λέει κι ο λατρεμένος μου Tremens. Είμαι απλά άλλη μια αδελφή με ένα blog κι αυτό ένα post για να περάσετε την ώρα σας.

Σε αυτό το post όμως, θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα επιτρέψω το σχολιασμό. Δεν είμαι σε θέση να ανταπεξέλθω σε «καφρικά» σχόλια απο Ανώνυμους κι Ψευδώνυμους. Όπως επίσης δεν θέλω να διαβάσω «συμπονετικά» λόγια, σα της γλυκειάς Γιαγιά Αντιγόνη στο «Γράμμα σε έναν Άγνωστο», όσο όμορφα κι απο καρδιάς κι αν είναι. Βλέπεις Αντιγόνη, ωραία απάντησες στο φίλο σου, όμως εσύ έζησες όμορφα με τον Καπετάνιο σου, απέκτησες δυο παιδιά της γέννας και δυο της καρδιάς κι εγγόνια κι εύχομαι ειλικρινά να ζήσεις κι άλλα εις διπλούν όμορφα. Όμως η Μοναξιά εκείνου του Φίλου σου, έχει άλλο χρώμα απο την εν δυνάμει δική σου, απλά γιατί δεν είχε την δυνατότητα της ΕΠΙΛΟΓΗΣ, ενώ Εσύ έχεις τις αναμνήσεις σου να σε συντροφεύουν. Σας ΠΡΟΚΑΛΩ όμως! ΟΛΟΥΣ  εσάς που με «διαβάζετε» και σχολιάζετε τόσο επαινετικά για τα posts μου, post ενός Πούστη στην Ελλάδα, να κάνετε μια ειλικρινή ανάρτηση για Εμάς τους ομοφυλόφιλους και τα δικαιώματα μας ως Άνθρωποι, γιατί ΕΙΜΑΣΤΕ  Άνθρωποι, σα τη Λευκή τη Φλου, της οποίας ο αυθορμητισμός κι άποψη μιας Εικοσάχρονης με κάνουν να πιστεύω με ΟΛΟ μου το Είναι, πως οι νεότερες γενιές ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα, θα έχουν την δυνατότητα της ΕΠΙΛΟΓΗΣ και δεν θα γίνουν «Πολιτικοί Πρόσφυγες». Βλέπετε Ένας να αλλάξει άποψη, αλλάζει ο Κόσμος ολάκερος.

Ευχαριστώ και Συγνώμη.